Moderne kanalen zijn VBR met hoge bitrate. In vaste CBR-multiplexen passen er misschien drie voordat het overloopt — dus verspreidt u tientallen multiplexen over de hele band, duwt u overal QAM-256 doorheen, en ineens moet uw hele netwerk perfect zijn: versterkerlineariteit, tilt, retourverlies, kabelconditie over honderden MHz. Eén zwakke plek en abonnees krijgen artefacten en uitval — en u monteursbezoeken.

TSC statmux propt al die VBR-kanalen in een handvol multiplexen — de pieken van het ene kanaal vullen de dalen van het andere. U bezet een kleine, aaneengesloten strook spectrum in plaats van de hele band, en het vrijgekomen spectrum besteedt u aan robuustheid in plaats van aan volproppen.

U stelt de pool in; TSC verdeelt de bits. U bepaalt hoeveel kanalen, de totale MPTS-bitrate en per kanaal het minimum, maximum en de prioriteit. TSC verdeelt de bitrate in realtime op basis van scènecomplexiteit — druk beeld krijgt meer, statische scènes geven bits terug — zodat de som altijd binnen uw vaste transportbudget blijft, met minimale null-padding.

Het telt het zwaarst waar spectrum sowieso schaars is. Een MMDS-licentie geeft u hooguit twaalf dragers — en de band wordt vaak gedeeld door twee aanbieders met een beschermkanaal ertussen, waardoor de één er zes heeft en de ander vijf. Of u heeft drie DVB-T2-multiplexen en dat is alles. Bij vijf dragers — laat staan bij drie — is statmux geen optimalisatie maar de enige manier om een pakket uit te zenden waar iemand voor betaalt.

Dit is dezelfde klasse dynamische, scènebewuste ratecontrole als AWS Elemental Statmux — geleverd als software op uw eigen GPU-hardware, geïntegreerd in dezelfde machine als transcoderen, playout, distributie en facturatie, zonder broadcast-encoderlicenties per node.