Nowoczesne kanały to wysokobitrate'owe VBR. Do sztywnego muxu CBR zmieści Pan/Pani może trzy, zanim się przepełni — więc rozsypuje Pan/Pani dziesiątki muxów po całym paśmie, wszędzie wciska Pan/Pani QAM-256 i nagle cała sieć musi być idealna: liniowość wzmacniaczy, tilt, dopasowanie, stan kabli przez setki MHz. Jedno słabe miejsce i abonenci mają artefakty, przerwy, a Pan/Pani wyjazdy techników.

TSC statmux upakuje wszystkie te kanały VBR w garstkę muxów — szczyty jednego kanału wypełniają doliny drugiego. Zajmujecie mały, ciągły kawałek widma zamiast całego pasma, a zwolnione widmo wydajecie na odporność, nie na upychanie.

Pan/Pani ustawia pulę; TSC przydziela bity. Definiuje Pan/Pani ile kanałów, całkowity bitrate MPTS oraz minimum, maksimum i priorytet dla każdego kanału. TSC przydziela bitrate w czasie rzeczywistym według złożoności sceny — dużo ruchu dostaje więcej, statyczne ujęcia oddają bity — więc suma zawsze mieści się w Państwa stałym budżecie transportowym, przy minimalnym wypełnieniu null.

Najbardziej liczy się tam, gdzie widma jest mało od samego początku. Licencja MMDS daje Panu/Pani najwyżej dwanaście nośnych — a pasmo często dzieli się między dwóch dostawców z kanałem ochronnym pośrodku, więc jeden ma sześć, a drugi pięć. Albo ma Pan/Pani trzy multipleksy DVB-T2 i to wszystko. Przy pięciu nośnych — a co dopiero przy trzech — statmux nie jest optymalizacją, tylko jedynym sposobem, by wypuścić na antenę ofertę, za którą ktoś zapłaci.

To ta sama klasa dynamicznej, świadomej sceny kontroli bitrate'u co AWS Elemental Statmux — dostarczona jako oprogramowanie na Państwa własnym sprzęcie GPU, zintegrowana w tym samym pudełku co transkodowanie, playout, dystrybucja i rozliczenia, bez licencjonowania enkodera broadcastowego per węzeł.